Ombre Légère
Sous le souffle divin À l’ombre légère
Du tamaris qui bruisse
Saint Panteleimon veille,
Sur l’eau le myron le ciseau
Et te guide vers celui qui est
Le chemin, la vérité et la vie.
Ελαφριά Σκιά
Υπό τη θεϊκή πνοή στην ελαφριά σκιά
Του αρμυρικιού που θροΐζει
Ο Άγιος Παντελεήμων ξαγρυπνά,
Πάνω στο νερό το μύρο το ψαλίδι
Και σε οδηγεί σε εκείνον που είναι
Ο δρόμος, η αλήθεια και η ζωή.
Fragiles Secrets
Le regard assemble la mer des îles,
Les horizons tremblants, la parade des nuages,
L’éphémère blanc que le temps efface,
Les murs chaulés aux secrets fragiles.
Éclats dans l’instant qui fuit.
Εύθραυστα Μυστικά
Το βλέμμα συναντά τη θάλασσα των νησιών,
Οι τρεμάμενοι ορίζοντες, η παρέλαση των σύννεφων,
Το εφήμερο λευκό που σβήνει ο χρόνος,
Οι ασβεστωμένοι τοίχοι με τα εύθραυστα μυστικά.
Λαμποκοπήματα μέσα στη στιγμή που χάνεται.
Absence
Il reste le spectre de l’absence et l’écho d’un adieu.
Le souvenir rongé à l’acide de l’oubli.
Le temps, emporte avec lui nos vies enfuies.
Απουσία
Απομένει το φάντασμα της απουσίας και η ηχώ ενός αντίου.
Η διαβρωμένη θύμηση από το οξύ της λησμονιάς.
Ο χρόνος, παίρνει μαζί του τις χαμένες ζωές μας
Cicatrices
As-tu senti le souffle léger du remord
Se poser sur ce qui fut, sur ce qui ose ?
Dans le silence blanc où tout se presse, où tout gronde,
Dans le passé où tout se noue,
Dans le calme où tout s’effondre.
Sans répit, les mots de l’invisible
Griffent nos mémoires.
Πληγές
Έχεις ποτέ νιώσει την ελαφριά ανάσα της μετάνοιας
Να κάθεται πάνω σ’ αυτό που είναι, σ’ αυτό που τολμά;
Μέσα στη λευκή σιωπή όπου όλα ορμούν, όπου όλα βροντούν,
Στο παρελθόν όπου τα πάντα είναι δεμένα,
Στην ηρεμία που όλα καταρρέουν.
Χωρίς ανάπαυλα τα λόγια του αοράτου
Γδέρνουν τις αναμνήσεις μας.
Écume des Souvenirs
Le vent chante l’éphémère mémoire de la mer
Et les rêves perdus au fil des marées.
Les vagues murmurent des récits insensés
Aux paroles ancrées dans les flots du temps.
Genèse de la fin, l’orgueil s’oxyde dans l’écume,
L’illusion d’éternité s’éventre sur l’écueil.
Car tu es poussière et tu retourneras à la poussière.
Αφρός των Αναμνήσεων
Ο άνεμος υμνεί την εφήμερη μνήμη της θάλασσας
Και τα χαμένα όνειρα στο πέρασμα της παλίρροιας.
Τα κύματα ψιθυρίζουν ακατανόητες ιστορίες
Με λόγια αγκυροβολημένα στις πλημμυρίδες του χρόνου.
Γένεση του τέλους, η περηφάνια οξειδώνεται μες στον αφρό,
Η ψευδαίσθηση αιωνιότητας συντρίβεται πάνω στον ύφαλο
Γιατί σκόνη είσαι και στη σκόνη θα επιστρέψεις.
Ondes Chimériques
L’eau caresse le front, lisse le visage.
J’écoute désormais le chant des sirènes
Sans m’ancrer au mât
Dans le flux inlassable les années serpentent
Mais les chimères persistent portant le spectre de la jeunesse.
Χιμαιρικά Κύματα
Το νερό χαϊδεύει το μέτωπο, λειαίνει το πρόσωπο.
Ακούω από δω και μπρος το τραγούδι των σειρήνων
Χωρίς να είμαι δεμένος στο κατάρτι
Μέσα στην ακάματη ροή φιδογυρίζουν τα χρόνια
Όμως οι χίμαιρες επιμένουν κουβαλώντας το φάντασμα της νιότης.
Île Éphémère
Sur cette île, éphémère amarrage, face à la blancheur neigeuse de la chaux sur
les murs, les yeux se lavent et s’ouvrent sur un espace infini. Les pensées les
plus fluides, les plus aériennes disent la plénitude du bonheur de voir.
Εφήμερο Νησί
Πάνω σ’ αυτό το νησί, εφήμερο αγκυροβόλι, μπροστά στον κατάλευκο σαν
χιόνι ασβέστη των τοίχων, τα μάτια νίβονται και ανοίγουν μπροστά σ’ένα
αχανές τοπίο. Οι πιο υγρές σκέψεις, οι πιο αερικές μαρτυρούν την πληρότητα
της ευτυχίας της όρασης.
Couleur consumée
Terre de pierres sèches qui ont consumé leur couleur
Et des îles assoupies chapelles blanches sur le dos.
Ξοδεμένο Χρώμα
Γη της ξερολιθιάς που ξόδεψε το χρώμα της
Και τα νυσταγμένα νησιά λευκά παρεκκλήσια στην πλάτη.
Sortilège
Un escalier au parfum léger
Comme un sortilège
Chaque marche est un pas
À travers les ombres
La lumière,
Le murmure des énigmes
Un morceau de nous-mêmes,
Laissé derrière.
Ξόρκι
Μια σκάλα με ελαφρύ άρωμα
Σαν ένα ξόρκι
Κάθε σκαλί είναι ένα βήμα
Μέσα απ’ τις σκιές
Το φως,
Το μουρμουρητό των αινιγμάτων
Ένα κομμάτι του εαυτού μας
Που το αφήσαμε πίσω.
Spectres
Sur la scène muette se donne une pièce folle
Sans acte ni réplique ni parole
Aux regards absents et au public oublié.
Un poème éphémère, une chanson fugace
Laissés aux murmures du vent.
Le théâtre de l’existence
Où se joue chaque instant,
Dans la solitude et le mystère,
Éternellement présents.
Φαντάσματα
Στη βουβή σκηνή παίζεται ένα έργο τρελό
Χωρίς δράση ούτε ατάκες ούτε λόγια
Μπροστά σε βλέμματα άδεια και σε κοινό ξεχασμένο
Ένα εφήμερο ποίημα, ένα φευγαλέο τραγούδι
Παρατημένα στο βουητό του ανέμου.
Το θέατρο της ύπαρξης
Που παίζεται συνέχεια,
Μέσα στη μοναξιά και το μυστήριο,
Παντοτινά παρόντα.
Le Fil d’Ariane
La voile noire pleure son vent sous tout un azur d’odyssées.
Géométrie des sentiments où s’écrit notre histoire.
Reviens-moi dans le jour transparent.
Garde pour moi, dans l’air lumineux, un baiser à tes lèvres.
Ο Μίτος της Αριάδνης
Το μαύρο πανί θρηνεί τον άνεμό του κάτω από ουρανό γεμάτο περιπέτειες.
Γεωμετρία συναισθημάτων όπου εγγράφεται η ιστορία μας
Γύρνα σε μένα μέσα στη διάφανη μέρα.
Κράτα για μένα, μέσα στον φωτεινό αέρα, ένα φιλί στα χείλη σου.
Textes et photographies © Roland Ezquerra
Traduction grecque © Fani Sofronidou