L’Horizon
Face à l’infini où mer et ciel s’unissent,
Abandonne l’orgueil au vent.
Revêts l’obéissance et l’humilité,
Que l’âme trouve la clarté.
Ο Ορίζοντας
Μπροστά στο άπειρο όπου θάλασσα και ουρανός σμίγουν
Αφήνεται η αλαζονεία στον άνεμο.
Ενδύεται η υπακοή και η ταπεινότητα,
Για να καθαρίσει η ψυχή.
La Lame des Songes
Contre la rage des hommes, contre l’arrogance des vents,
Chaque branche est une lame, chaque feuille un rêve chaque reflet une
histoire,
Chaque éclat de vie, une éternité.
Η Λεπίδα των Ονείρων
Μπροστά στη λύσσα των ανθρώπων, μπροστά στην έπαρση των ανέμων,
Κάθε κλαδί είναι μια λεπίδα, κάθε φύλλο ένα όνειρο κάθε σκέψη μια ιστορία,
Κάθε έκλαμψη ζωής, μια αιωνιότητα.
Souffle de Vie
La lumière céleste caresse la chaux,
Au souffle du vent, les tamaris frémissent,
Jalons ondulants sur le chemin de l’éternité,
Vers l’église au parfum de vie.
Πνοή Ζωής
Το ουράνιο φως χαϊδεύει τον ασβέστη,
Στο φύσημα του ανέμου, θροΐζουν τα αλμυρίκια,
Σημαδούρες κυματίζουν πάνω στον δρόμο της αιωνιότητας,
Προς την εκκλησία με το άρωμα της ζωής.
L’Éventail Guérisseur
Sous l’éventail de nuage caressant l’azur,
À l’ombre guérisseuse du tamaris,
Le médecin des âmes et du corps veille,
Dans le sanctuaire où le cœur et la foi se purifient,
Dans le souffle de l’esprit.
Résonne l’écho d’une prière éternelle.
Η Θεραπεύτρια Βεντάλια
Κάτω απ΄τη συννεφένια βεντάλια που χαϊδεύει τον ουρανό
Στην θεραπευτική σκιά του αλμυρικιού,
Ο γιατρός των ψυχών και του σώματος ξαγρυπνά,
Μέσα στο ιερό όπου καρδιά και πίστη εξαγνίζονται,
Μέσα στην πνοή του πνεύματος.
Αντηχεί η ηχώ μιας αιώνιας προσευχής.
Éclats
Les vagues indicibles exultent
Où tout tumulte.
Les étoiles de l’envers,
Entre les doigts du vent,
Consolent l’ennui.
Εκλάμψεις
Τ’ανείπωτα κύματα αγάλλονται
Εκεί που όλα ουρλιάζουν
Τα ανάποδα αστέρια,
Ανάμεσα στα δάχτυλα του ανέμου,
Παρηγορούν την ανία.
L’Abîme des Échos
À gauche le compagnon solide
Qui connaît le récit des épreuves.
À droite l’abîme
Où le vent danse avec les illusions.
En équilibre entre vide et l’ascension,
Comme des ombres en lévitation,
Les péchés, les tentations, les échos du passé
Murmurent leur séduction.
Chaque marche est une quête
Où la vie tisse sa confession.
Η Άβυσσος των Αντηχήσεων
Αριστερά ο σταθερός σύντροφος
Που ξέρει την ιστορία των δοκιμασιών.
Δεξιά η άβυσσος
Όπου χορεύει ο άνεμος με τις αυταπάτες.
Ισορροπώντας ανάμεσα στο κενό και την ανάληψη,
Σαν σκιές σε μετεωρισμό,
Οι αμαρτωλοί, οι πειρασμοί, οι ήχοι του παρελθόντος
Μουρμουρίζουν την αποπλάνησή τους.
Κάθε βήμα είναι μια αναζήτηση
Όπου η ζωή υφαίνει την εξομολόγησή της.
Murmures d’Éternité
Sous l’infini des nuages changeants
Le kastro porte le poids des siècles.
Les églises veillent sur les icônes aux reflets d’éternité .
Les vents murmurent les secrets des collines.
Chaque souffle raconte une histoire ancienne,
Chaque pierre porte des éclats d’âmes éternelles.
Ψίθυροι Αιωνιότητας
Κάτω απ’ το άπειρο των κινούμενων σύννεφων
Το κάστρο σηκώνει το βάρος των αιώνων.
Οι εκκλησίες φυλάνε τις εικόνες με τ’αντιφεγγίσματα αιωνιότητας.
Οι άνεμοι ψιθυρίζουν τα μυστικά των λόφων.
Κάθε πνοή λέει μια ιστορία παλιά,
Κάθε πέτρα φέρει τις αιώνιες εκλάμψεις των ψυχών.
Gouttes de Vie
Des splendeurs liquides
Des beautés aériennes des secrets inouïs
Une présence infinie
La soif nous tenaille ?
Pressons un nuage.
Dans chaque goutte
Se cache la vie
Σταγόνες Ζωής
Υγρά θαύματα,
Αερικές ομορφιές ανήκουστων μυστικών
Μια ατέρμονη παρουσία
Μας βασανίζει άραγε η δίψα;
Στύβουμε ένα σύννεφο
Σε κάθε σταγόνα του
Κρύβεται η ζωή
Caresse Nuageuse
Sous les emmêlements de nuages
Sous le vent sauvage
Sous les moulins aptères
La caresse d’une aile sainte
Συννεφένιο Χάδι
Μέσα στον κυκεώνα των σύννεφων
Κάτω απ’ τον άγριο άνεμο
Κάτω απ’ τους άπτερους μύλους
Το χάδι ενός άγιου φτερού
Hymne des horizon
Entre ciel et mer se noue une hymne.
Nous la chanterons debout
Sur l’horizon lointain,
Où l’éclat se dévoile,
D’argent, de mercure, et de lumière.
Où les nuages s’effeuillent
En lueurs divines.
Ύμνος των Οριζόντων
Ανάμεσα σε ουρανό και θάλασσα πλέκεται ένας ύμνος.
Θα τον ψάλουμε όρθιοι
Πάνω στον μακρινό ορίζοντα,
Όπου φανερώνεται η λάμψη,
Του άργυρου, του υδράργυρου και του φωτός.
Όπου πέφτουν τα φύλλα των σύννεφων
Σε θεϊκές αχτίδες.
Le silence des Nuées
Dans les soupirs du silence,
Le vent file l’ouate des nuées.
Les murs blancs aux triangles vides,
Gravés au peigne d’antan
Pleurent les ombres légères
Des pigeons envolés
Dans l’oubli du temps.
Η Σιωπή των Σύννεφων
Μέσα στους στεναγμούς της σιωπής
Ο άνεμος υφαίνει το βαμβάκι των σύννεφων
Οι άσπροι τοίχοι με τα κενά τρίγωνα,
Σκαλισμένα στη χτένα του παρελθόντος
Θρηνούν τις ελαφριές σκιές
Των περιστεριών που πετούν
μέσα στη λησμονιά του χρόνου
Textes et photographies © Roland Ezquerra
Traduction grecque © Fani Sofronidou