Stavros
Stavros, infini éclat d’énergie céleste.
Où les âmes s’élèvent dominant l’Égée.
Lumière incréée : Trois croix veillent sur l’éternité.
Σταυρός
Σταυρός, ατέρμονη λάμψη επίγειας ενέργειας.
Όπου οι ψυχές υψώνονται πάνω απ’ το Αιγαίο.
Άγιο φως: Τρεις σταυροί φρουρούν την αιωνιότητα.
Les Veilleurs du Mystère
Les félins mystiques attendent en silence.
Énigmatiques et fiers ils veillent sur les mystères.
Leur présence éternelle tisse le fil du temps
Au seuil de l’invisible.
Οι Φύλακες του Μυστηρίου
Οι απόκρυφοι αίλουροι περιμένουν στη σιωπή.
Αινιγματικοί και περήφανοι φυλάνε τα μυστήρια.
Η αιώνια παρουσία τους υφαίνει το υφάδι του χρόνου
Στο κατώφλι του αοράτου.
flux immortel
Les hiérarques parlent en silence,
D’un amour profond,
Tissant entre les croix
Une foi immortelle.
La mer témoin de l’éternité
Embrasse chaque pierre, chaque prière.
Dans son flux révèle la lumière.
Αθάνατη ροή
Οι ιεράρχες μιλούν σιωπηλά,
Για μια βαθιά αγάπη,
Υφαίνοντας ανάμεσα στους σταυρούς
Μια πίστη αθάνατη.
Η θάλασσα μάρτυρας της αιωνιότητας
Αγκαλιάζει κάθε πέτρα, κάθε προσευχή.
Στη ροή της φανερώνεται το φως.
Vertige des nopals
Comme un guide silencieux, imperturbable et secret,
Tu me montres le chemin vers l’espoir et la paix.
Tu attends que j’affronte avec foi et sans peur,
Sur la poutre vermoulue,
Le vertige et la chute,
Et sur le sentier,
Les épines des nopals.
Ίλιγγος των Φραγκοσυκιών
Όπως ένας σιωπηλός οδηγός, ατάραχος και μυστικός,
Μου δείχνεις τον δρόμο προς την ελπίδα και την ειρήνη.
Προσδοκάς να αντιμετωπίσω με πίστη και δίχως φόβο,
Στο σαρακοφαγωμένο δοκάρι,
Τον ίλιγγο και την πτώση,
Και στο μονοπάτι,
Τα αγκάθια των φραγκοσυκιών.
Échelle d’Espoir
De ce côté de la vie À l’école de la douleur et de l’espérance
Dans l’ombre ou la lumière
Jamais vaincu jamais flétri
Tu rêvais d’atteindre le ciel
Et d’une échelle
Où l’espoir vibre à chaque pas.
Σκάλα Ελπίδας
Από εκείνη την πλευρά της ζωής, στο σχολείο του πόνου και της ελπίδας
Στη σκιά ή στο φως
Ανίκητος και θαλερός
Ονειρευόσουν να φτάσεις στον ουρανό
Από μια σκάλα
Όπου σε κάθε βήμα δονείται η ελπίδα.
Épines Temporelles
Entre la croix et l’agave
Se tresse le mystère de la couronne d’épines et l’énigme du mal .
Sous le suaire du ciel se cachent les offenses, les âmes clandestines, la chair
tatouée à l’aiguille des heures et à chaque seconde, un peu plus de douleur.
Προσωρινά Αγκάθια
Μεταξύ του σταυρού και της αγαύης
Πλέκεται το μυστήριο του ακάνθινου στεφανιού και το αίνιγμα του κακού.
Κάτω απ’ τον ιδρώτα τ’ ουρανού κρύβονται οι προσβολές, οι παράνομες
ψυχές, η στιγματισμένη σάρκα με τη βελόνα των ωρών και σε κάθε
δευτερόλεπτο, λίγος ακόμα πόνος.
Le Fardeau des Rêves
Tu observes le monde qui se tresse,
L’âne qui porte le fardeau des jours pesants,
Les matériaux d’espoirs, les rêves à bâtir,
Les désirs de maisons blanches
Reflets d’un destin pur.
Uniras-tu ton chemin à l’univers qui se rêve?
Το Φορτίο των Ονείρων
Παρατηρείς τον κόσμο που μπερδεύεται,
Τον γάιδαρο που κουβαλά το φορτίο των ασήκωτων ημερών
Τα υλικά της ελπίδας, τα όνειρα για χτίσιμο,
Τους πόθους των λευκών σπιτιών
Αντιφέγγισμα ενός αγνού πεπρωμένου.
Άραγε θα ενώσεις τον δρόμο σου με το σύμπαν που ονειρεύεται;
L’Arche des Paradoxes
Derrière l’arche céleste ouverte sur l’infini, les nuages diaphanes s’évaporent
en filaments.
Dans le ciel, un chemin se dévoile.
En ce lieu sacré, l’âme se perd et se trouve à la fois.
Η Αψίδα των Παραδόξων
Πίσω από την ουράνια αψίδα που οδηγεί στο άπειρο, τα διάφανα σύννεφα
εξατμίζονται
Σε νήματα.
Στον ουρανό, ένας δρόμος φανερώνεται.
Σε τούτο τον ιερό τόπο, χάνεται η ψυχή κι αμέσως ξαναβρίσκεται.
L’Écho des Révélations
Au silence des pierres répond le huissement du faucon
À l’aridité, l’eau du baptiste
De la faille vient le souffle qui porte l’aigle de Patmos
Messager de la bonne nouvelle
Et de l’apocalypse.
Η Ηχώ των Αποκαλύψεων
Στη σιωπή της πέτρας απαντά η κραυγή του γερακιού
Στη λειψυδρία, το νερό του βαπτιστή
Απ’ τη ρωγμή έρχεται η πνοή που φέρνει ο αετός της Πάτμου
Αγγελιαφόρος της χαρμόσυνης είδησης
Και της Αποκάλυψης.
Passage
L’aube émerge les rêves s’égarent
Avec la nuit Paupières et belles de jour s’ouvrent à demi
Du murmure des choses on saisit le souffle.
Πέρασμα
Η αυγή αναδύεται τα όνειρα απομακρύνονται
Με τη νύχτα βλέφαρα και ωραίες της ημέρας μισανοίγουν
Από το μουρμουρητό των πραγμάτων δράττουμε την αναπνοή.
L’ivresse dévoilée
Le pas hésitant brave le vide,
L’âme se balance dans l’ivresse du vertige.
Dans une danse céleste,
L’infini se dévoile.
Éblouissant.
Η Φανερωμένη Μέθη
Το διστακτικό βήμα αψηφά το κενό,
Η ψυχή ταλαντεύεται μέσα στη μέθη του ιλίγγου.
Σ’ έναν ουράνιο χορό,
Το άπειρο αποκαλύπτεται.
Εκθαμβωτικό
Textes et photographies © Roland Ezquerra
Traduction grecque © Fani Sofronidou